क्षण आठवणीतले

वाटतं कधी कधी एकटच जगावं,
स्वत:च्या जगात स्वत: हरवून जावं..
नाजूक आठवणींचे टपोरे थेंब अलगद 
ओंजळ भरली तरी आपलं मोजतच राहावं.. 

हळव्या मायेचे, कधी सोनेरी सुखाचे, 
आठवावे कधी क्षण ते सुंदर स्वप्नांचे.. 
धुंवाधार पावसात धुंद होऊन भिजणारे, 
इंद्रधनुषी रसरंगात रंगून जायचे.. 

दु:खात होरपळलेले अन कणकण जळलेले, 
अनोळखी झालेल्या ओळखीने मन जे रक्ताळलेले..
आठवावे क्षण ते ओल्या वाहत्या जखमांचे, 
कोणाच्यातरी नसल्याने जागच्या जागी थिजलेले..

सुखाचा असो वा दु:खाचा, वाईट वा चांगला, 
हरेक क्षण आयुष्यातला प्रामाणिक जगलेला.. 
याच क्षणांना स्मरून परत नव्याने जगावे, 
बांधावा परत आपला मोडलेला वाळूचा किल्ला..

प्रिय तनु,

कशी अचानक आनंदलाट घेऊन आली हि सांज,
तुझे निरागस डोळे मला इथूनही दिसले आज…  
तुझ्यासंगे बोलताना सखे इतकी मोकळी झालेय मी, 
स्वप्नातही झुल्यांवर झुलणार आहोत आपण आज…   

तुझा आवाज, तुझा हसणं, माझ्या मनाला साद घालणं,
"मन्या" म्हणत हलकेच माझ्यातलं लहानपण जागवणं…  
कधी जिवलग मैत्रीण बनून तर कधी मोठी दि बनून, 
आपला हात माझ्या पाठीवर आश्वासक थोपटणं…  

सुखाचे दिवस तुझ्यासंगे दामदुप्पट होऊन जातात, 
दु:खी क्षण कसे आपल्या बोलण्यात विरघळतात…  
संकटं तर माझी तुझ्यासमोर यायला घाबरतात, 
आनंदघन गडे माझ्या चहुबाजूला बरसतात…  

तुझ्या माझ्या मैत्रीचा गंध असा दरवळतो, 
जणू देवाचा गाभारा मंद उदबत्तीने उजळतो…  
त्याला मी नत होते तेव्हा चमकून तो बघतो, 
कारण माझा बाप्पा मला नेहमी तुझ्याच रुपात दिसतो… 

Tanvi's Father's Day !!

Wish you a very Happy Father’s Day Baba !!
बाबा आज तुझ्याबद्दल थोडं लिहितेय तुझी लाडोबा…

Office मधून येतोस तू घरी दमून भागून, 
थकान सारी पळते तुझी मला कवेत घेऊन…

माझ्या एका हाकेसाठी सदा आतुर तुझे कान, 
खेळताना माझ्यासंगे होतोस माझ्याहूनही सान…

कितीही करो मी मस्ती, माझ्या बाबाला आवडतं,
त्याच्या उत्साही चेह-यावरून ते लगेच जाणवतं…

माझ्या एका हासू ने हसणारा माझा बाबा, 
माझ्या एका आसू ने पाझरणारा माझा बाबा…

तुझी साथ हवी सतत तुझ्या या सानुलीला, 
तुझ्याशिवाय एक क्षणही नकोसा होई मला…

असं आहे आपलं नातं जगात सगळ्यात सुंदर, 
म्हणून तर We’re BEST for each other !!!

Happy Father's Day Baba !!

दिवस गेले, महिने गेले, वर्षांमागून वर्षे गेली,
तुमच्या आठवणीनी तरी आजही मनात गर्दी केली… 
सगळ्यांना आपापल्या बाबासोबत आनंदाने पाहताना 
हळूच देवाकडे तुमच्या सुखासाठी मागणी केली… 

लहानपण सगळं माझ्या नजरेसमोरून सरकलं,
डोळ्यातल्या पाण्यासोबत मनात हसू घेऊन आलं… 
आई मला रागावतानाचा पडलेला चेहरा तुमचा,
आज कोणी रागवायला नसतानाही हवाहवासा वाटला… 

माझ्या प्रत्येक यशामध्ये खुश झालेले माझे बाबा,
माझ्या प्रत्येक आजारात हमसून हमसून रडणारे बाबा… 
मी दूर जाऊ नये म्हणून घरजावई आणायचं ठरवणारे बाबा,
असं म्हणता म्हणता स्वत:च दूर निघून गेलेले बाबा… 

कितीही दूर असलात बाबा, तुमची आठवण अजून ताजी आहे,
तुमच्या संस्कारांची वात अजून मनात तेवती आहे… 
अभिमान वाटेल माझा तुम्हाला, अशीच सदा वागेन मी,
तुमच्यासारखीच होईन मी, तुमचीच तर मुलगी आहे… 

तुमच्या प्रत्येक शब्दाची जादू अजून कानात आहे,
तुमच्या हाताच्या स्पर्शाची माया अजून मनात आहे… 
जन्मदात्याला विसरून मी जगेन तरी कशी सांगा,
तुमच्याच रक्ताची धार दौडते माझ्या तनुत आहे… 

Happy Birthday Mohana !!

नवी जागा नवं शहर, म्हणून जरा घाबरले होते,
सगळेच अनोळखी चेहरे पाहून जराशी गांगरले होते… 

अशा वेळी एक छुटकी चुटकीसरशी आयुष्यात आली, 
देवानेच जणू आमची भेट मुद्दाम घडवून आणली… 

आवाजात तिच्या आपलेपणा भरून राहिला होता, 
शब्दांमधून मोकळेपणा दिलखुलास सांडत होता… 

हळू हळू आमचं नातं अधिक घट्ट विणलं गेलं,
माझ्या कानात तिची अनेक गुज सांगून गेलं… 

दिसते जरी कणखर, हि आहे खूप हळवी,
जिंकून घेते प्रेमाने, आहे खूपच लाघवी… 

आळस म्हणजे नक्की काय हिला माहितच नाही,
कामांमधून हिला रिकामा वेळ सुद्धा मिळत नाही… 

अशा माझ्या सखीचा आहे आज वाढदिवस 
आमच्यासाठी आज म्हणजे मोठाच शुभदिवस… 

अंगणी तुझ्या सुखाचा सडा, हि बाप्पाला प्रार्थना 
Wish you a very Happy Birthday Mohana !!

माई आजी !!

जगातलं सगळं प्रेम या शब्दातून ओसंडू पाहतं.. 
ऐकताच मन अगदी लहान बाळ होऊ पाहतं.. 
त्या मायेच्या कुशीत आवेगाने शिरताना 
त्या घट्ट मिठीत बंदिस्त होऊ पाहतं..

आपल्या आई-बाबांची असते ही माय, 
तिच्यासाठी आपण म्हणजे दुधावरची साय..
आपल्याच आनंदासाठी तळमळणारा जीव तिचा, 
तिच्यासाठी सुख काय अन दु:ख्ख तरी काय !!

पोटाच्या लेकरांहूनही जीव तिचा नातवंडात, 
आनंदाने फुलून जाते ती पाहून आपल्याला सुखात.. 
कणकण झिजते आपल्यासाठी हि आपली माई, 
आपल्याशिवाय उतरत नाही तिचा घशाखाली भात..

अशीच होती आजी माझी, जणू मायेचं दुसरं नाव,
जिव्हारी माया अन डोळ्यात ओथंबलेला प्रेमभाव.. 
नाही दिसणार ते हात आता, बसलाय न भरणारा घाव,
दूर निघून गेली ती, संपवून भातुकलीचा डाव..

माई पण आता तू रोज मला पाहू शकशील, 
जिथे आहेस तिथूनही माझी दृष्ट काढू शकशील.. 
प्रत्येक संकटात माझ्या पाठीशी ठाम उभी राहशील, 
हरेक क्षणी मला सुखाचा आशिष देत असशील.. 

तू मात्र माई आता फक्त तुझी काळजी घे, 
आमची काळजी घेणं आता तरी सोडून दे.. 
बाप्पाजवळ आहेस त्याला माझा निरोप दे, 
स्वर्गात माझ्या माईला खूप खूप सुख दे.. 

चुकलेलं स्टेशन !

अथश्री मधून परत येताना पावले जड झाली होती. आजी-आजोबांची पायधूळ घेताना पापणी जड झाली होती.. पंधरा दिवसांपूर्वीच ठेवलं होतं दोघांना या आश्रमात.. त्यांच्या डोळ्यात पहायची पण हिम्मत नव्हती माझ्या मनात.. पण का कोण जाणे.. त्यांच्या ओठांवर मात्र काहीच प्रश्न नव्हते.. कसलीच शिकायत नव्हती.. उलट आशीर्वाद होते.. आयुष्यभर या दोघांनी आपलं चांगलच चिंतलं.. कित्ती त्रास द्यायचो आपण लहानपणी.. पूर्ण घराण्यात "सगळ्यात खोडकर कोण?" या प्रश्नाला डोळे-कान बंद करून नुकतच बोलू लागलेलं शेम्बडं पोर पण सांगेल -- प्लाजत्ता.. अशा खोडकर स्वारीला सांभाळणं फार जिकिरीचं काम असायचं. पण ही दोघं.. देवमाणसं.. सांभाळलं दोघांनी मला.. ते ही कधी न रागवता.. आई चिडायची माझ्या खोड्यांनी कधी कधी !! पण आजी मात्र हळूच जवळ येउन लाडू द्यायची तोंडात.. आणि आईला म्हणायची, "नको गं लेकराला रागे भरूस.. दुधावरची साय आहे माझी ती !!"

काय झालय आज आपल्याला.. खरचच मन खूप अस्वस्थ झालय. सुचेनासं झालाय काहीच. असं वाटतंय कि सगळे बंधनं झुगारून देऊन स्वतंत्र व्हावं आणि मनाला येईल तसं आयुष्य जगावं. जे केलं नाही अल्लड वयात, भावनेच्या भरात, उनाड मस्तीत.. ते सगळं आता शांतपणे करावं. "मी आईचा मुलगा आहे" असा नुसतं घोकण्यापेक्षा तसं करून दाखवावं.. 

नवीन नवीन नोकरी लागली तेव्हा.. वाट्टेल तसे पैसे खर्च केले.. पार्ट्या केल्या.. भरगच्च फ्रेंड्स, होस्टेल, विकली पिकनिक्स, मुव्हीज.. एक ना अनेक.. खुप्प मज्जा केली त्या दिवसांत. काहीच कल्पना नव्हती खऱ्या आयुष्याची. जीवनाला काही दिशाच नव्हती तेव्हा. बारावी नंतर कम्प्युटर विषय घ्यावा कि नाही हे जिला बारावी चा निकाल लागला तरी कळत नव्हतं.. अशा मला काय सिरियसनेस असणार आयुष्याचा.. ही सगळी मज करताना एकदा पण नाही जाणवलं कि या मजेपुढेही काही आयुष्य आहे.. ज्यात खूप साऱ्या जबाबदाऱ्या आहेत. आधी त्या पार पडून मग नवीन जबाबदाऱ्यासाठी स्वत:ला मुक्त करायचं आहे.. त्या आधीच पुढचं स्टेशन आलं तर ही वेळ निघून जाईल. हातात काहीच नाही उरणार.. उरेल फक्त एक उसासा.. आणि फक्त एक आसू.. तो ही खालमानेनं निसटेल हळूच..

आता विचार करते तेव्हा वाटतं.. तेव्हाच्या माझ्या सगळ्या फ्रेंड्सना कळत होत्या या सगळ्या जबाबदाऱ्या.. मीच फक्त अशी होते.. स्वप्नांच्या जगात वावरणारी.. पऱ्यांच्या दुनियेत रमणारी.. अनादी, स्वच्छंद.. खरं सांगायचं झालं तर मूर्ख ! तेव्हाच जर मी ही शहाणी असते, स्वत:चं लाईफ़, फ्रेंड्स, इमोशन्स अशा आत्मकेंद्रित आयुष्यातून सुटून भविष्याकडे पाऊल टाकलं असतं.. लग्न का ठरत नाहीये अशा गोष्टीसाठी रडण्यापेक्षा आत्ताच्या क्षणाला निसटू दिलं नसतं.. पुढच्या स्टेशनची वाट पाहण्यापेक्षा आत्ताचं स्टेशन चुकवलं नसतं.. तर आज माझ्या आई-बाबांसाठी हक्काचं निवासस्थान असतं.. एक हक्काचं घर बांधता आलं असतं.. आणि आज मी गर्वाने माझ्या भूतकाळाला आणि वर्तमानालाही सांगू शकले असते, "Hey there, just dare!!"

आज त्या घरात माझे आई-बाबा, आजी-आजोबा.. सगळे सुखात राहिले असते.. स्वत:च्या घरात राहिले असते.. अथश्री चा आधार नसता लागला मग माझ्या कुटुंबाला. स्वत:च्या हातावरचं माझ्या पायांवर उभं केलं मला आईने.. आत्मसन्मानाने जगायला शिकवलं मला आईने.. नोकरी करण्याइतपत समंजस, स्वावलंबी आणी हुशार घडवलं मला आईने.. आणि जेव्हा हे सगळं झालं, तेव्हा मात्र स्वत:च्या पायावर उभं राहून पण माझे हात मोकळे नाहीयेत याच लोकांना आधार द्यायला.. त्यांची काठी मला आश्रमात सापडते आहे.. माझ्या घरात नाही.. 

"आई, what are  you thinking about? am calling you like crazy!!" तानी हाक मारत होती. अरे.. घर आलं पण. इतका वेळ चालत आलो आपण. पाय दुखले नाहीत? कसे दुखतील.. आजीने लहानपणी मालीश नव्हतं का केलं त्यांना. विषण्ण मनानं हसले मी! माझं तसं हसणं आणी माझ्या डोळ्यातलं पाणी पाहून तानी घाबरली.. ते बिचारं छोटं कोकरू मला बिलगून म्हणालं, "काय झालं मम्मा? माझं काही चुकलं का?" तिला घट्ट मिठी मारत मी म्हटलं, "नाही रे राजा.. तुझं नाही.. माझं चुकलंय. ती चूक सुधारण्याची वेळी निघून गेलीये आता.." तिच्या चेहऱ्यावरचं प्रश्नचिन्ह मला सांगून गेलं कि तिला काहीच कळलं नव्हतं. मी तिला इतकच म्हटलं, "आजी-आजोबांची आठवण येतेय मला.." आणी तानी एका सेकंदात म्हणाली, "आई, you don't worry at all.. मी कमवायला लागले ना, कि आपण नक्की आणू ग्रेट आजी-आजोबांना आपल्या घरी.." त्या क्षणी तानी मध्ये मला माझं बालपण दिसलं. असं वाटलं, बाप्पाने परत तानीइतकच लहान करावं आपल्याला.. म्हणजे आज तानीला जे समजतंय, ते मलाही त्याच वयात समजेल आणी परत कधीच हे स्टेशन चुकणार नाही..